Tijd, net zoals het lang duurde voordat er weer een update op mijn site te vinden was kan tijd lang of kort duren. We zeggen dat iets langer duurt als we er op wachten bijvoorbeeld. Maar tijd staat vast en is onomkeerbaar, denken we.

Denken we; wie zich tot wat meer leest (en wie opgelet heeft vroeger bij natuurkunde) weet dat tijd toch niet zo vast staat als dat we denken; tijd is relatief is een mooie uitspraak daarvoor.

Tijd blijkt vast te zitten aan massa en energie. Iets wat zwaarder is kost meer energie om te bewegen (letterlijk ook trouwens… dikke mensen hebben een hoop meer moeite). En het blijkt dat hoe zwaarder alles wordt hoe meer energie er nodig is en hoe langzamer de tijd loopt (klopt niet helemaal, maar simpel gezegd). Voor iedereen die nu in de auto gaat zitten op een weegschaal om dit uit te proberen; zo werkt het niet. We denken meer aan gewichten die net iets groter zijn, zo groot dat ze de zwaartekracht beinvloeden. Tijd blijkt relatief te zijn, en dat is toch even wennen voor de mensheid (ook al is dit toch al even bekend!).

Dat we niet zonder tijd kunnen, het als iets gegraveerd in steen zien betekend niet dat we goed met tijd overweg kunnen. We zijn toch vaak erg beperkt. Dat zie je goed in de discussie rond het klimaatprobleem. We zien onze manier van tijdwaarneming als de ultieme manier. We kunnen niet zo erg ver vooruit kijken of denken. Voor veel mensen is het al lastig om naar volgende week te kijken. En dan heb ik het nog niet eens over 100 of 1000 jaar. Uiteindelijk gaat het om zaken als klimaatsveranderingen over zulke tijdsmetingen. Voor de planeet aarde (die miljoenen jaren bestaat) is 100 jaar slechts een fractie van een seconden. Voor ons is het (in veel gevallen) meer dan ons leven. Voor de planneet aarde zijn we slechts eendagsvliegen. Als je je dat bedenkt, of eigenlijk, als je je dat realiseert. Als je denkt dat tijd meer is en anders is dan we altijd dachten dan ziet de wereld er ineens anders uit.

Met veel interesse lees ik het boek “The Timetravel of Yoga” de schrijven pleit dat je tijd niet kan breken maar wel kan buigen. De eerste stap is om tijd als een soort deken te zien ipv een blok beton wat altijd boven je hoofd hangt. Dit is nog knap lastig. Het is een hele kunst je omgeving niet alleen in de diepte van formaat te zien; maar ook in de diepte van tijd. 4 dimensionaal denken heb ik het altijd genoemd. (en dat blijkt heel dicht bij de term in de quantummechanica te zijn).

Voor de geintereseerden is het boek van Stephen Hawking; “Het heelal” een bijzonder goed boek. Makkelijk is het niet maar de nieuwe versies met tekeningetjes er in maken veel duidelijk. Bij mij kraakten de hersens toch wel regelmatig in de voegen.

Vorige weekend naar een concert geweest (wat ik mede gesponsord had trouwens). Een klein klassiek concert met vrij zware klassieke muziek. Het was heerlijk! De galmende muziek door de kerk. De klanken van zang afgewisseld met orgel. Het was alsof je aan het surfen was op golven van muziek. Inspiratie ten top! Wat is kunst en muziek toch heerlijk om op mee te zeilen. Heerlijk om op weg te dromen en inspiratie op te doen.

Nog 10 dagen en we mogen weer naar de stembus. Het stemmen is makkelijk dit jaar; kies je voor zwart-wit of voor grijs? Waarmee er binnen het grijs weer een keur aan partijen te vinden is. Één ding is zeker; daarna moet er vel gebeuren. We staan voor lastige (en impopulaire) keuzes, maar het is belangrijk dat we die keuzes maken.

Met belangstelling kijk in naar de verkiezingen. Omdat ze nu spannend zijn en om echte inhoud gaan (iig bij de meeste partijen) maar ook vanuit mijn communicatie/marketing/reclame-blik zijn ze ontzettend interessant. De “nieuwe media” wordt toegepast. Oké niet op de manier zodat je er echt effectief gebruik van maakt maar toch… het is een begin.

Een belangrijk punt blijft waarvoor je kiest. Een persoon wordt steeds belangrijker… wat communiceer je als partij? Je partij of je leider…

Wat dat betreft vallen mijn eigen “maaksels” buiten de boot; de PvdA kiest voor de partij. Naar mijn mening een verstandige keuze, maar dat neemt niet weg dat ik vooral de weg insla van de “leiders-campagne”. Was het de vorige keer een “Wouter”-campagne nu is het een Job-campagne… Er zijn trouwens leuke vindingen daarvan te vinden! Zo is er een Job-nummer “Ik ben fan van Job Cohen” (Fan van Job Cohen)

En met de verandering van Wouter naar Job is er een “Yes we can” nummer uitgevoerd (Yes we can Cohen)

Zelf is het bij mij beperkt gebleven tot grafische uitingen zoals een Obamized poster en een Job Cohen Wallpaperpack.

De afgelopen week regelmatig politieke discussies gevoerd. Het bleek toch dat ik contact had met mensen waarbij ik niet echt weg was van hun politieke voorkeur (zacht uitgedrukt). Voor mij was het een bijzondere gewaarwording; ik kon me niet verplaatsen in de ander, ik kon gewoon de gedachten gang van de ander niet volgen. De ander had dat naar mij toe… wat me op zich dan weer niet verbaasde.

Naar mijn mening werkt het niet door alles in te delen in wit of zwart. Door groepen te generaliseren en, wat er ook geroepen wordt, als waarheid aan te nemen.

Misschien denk ik wel te breed, wel te “lief” maar dan nog… ik durf met zekerheid te beweren dat in de toekomst alleen het grijs overblijft, het samen ergens naar werken, het samen doen. Een maatschappij waar iedereen mee telt, waarbij er naar iedereen geluisterd wordt. Waar tegenstellingen kleiner worden ipv groter.

Het internet is weer een blog rijker. Wordt het internet er hier beter op? Waarschijnlijk niet! In ieder geval bied dit weer inzicht op mijn leven en (vooral) wat ik doe. Met een beetje hoop wordt het wat…